Mahirap humanap ng tunay na kaibigan... hindi mo kilala kung sino nga ba ang totoo at kung sino ang hindi, kung sino ang nariyan pag kailangan mo at kung sino ang nariyan pag kailangan ka lamang, kung sino ang tatagal at kung sino ang agad na lilisan. Naranasan ko ang mga bagay na ito. Ngunit sa kasamaang palad ay tila puro mga negatibong epekto ang aking natatanggap mula sa mga taong aking tinuring na "kaibigan".
Minsan, ako'y nagtatanto sa aking nakaraan. Bakit ba nangyayari ang mga bagay na ito? Sino nga ba ang may problema, ako ba o sila? Bakit sila lumilisan at bakit kami nagkakalimutan? Dito ko naisip na sadya ata akong hindi maswerte sa pagpili ng mga kaibigan dahil walang tumatagal. Inisip ko na rin na maaaring ugali ko ang may problema kung bakit ako iniiwan ng aking mga itinuturing na kaibigan. Ngunit kung ugali ko ang naging problema, bakit pa nila ko naging kaibigan? Para sa akin, ang kaibigan ay ang taong tatanggap sa iyong buong pagkatao; maging ano ka man, sino ka man, o anong ugali meron ka man, ganyan ang kaibigan. Kaya't kung titignan natin, kung hindi tinanggap ng isang tao ang alin man sa mga bagay na aking nabanggit, malabong mabuo ang isang pagkakaibigan. Dapat ang isang pagkakaibigan ay hindi na umusbong...
Dahil na rin sa aking mga karanasan, naging mailap ako sa mga tao. Hindi na ko naging pala-kaibigan. Dito ko naisip na ang kaibigan ay isang salita lamang na kung saan ay maaaring gamitin sa mga taong nagkakasalamuhaan, ngunit sa dulo ang mga taong ito ay maaaring magkasawaan dahil na rin sa pagdating ng mga bagong kaibigan at sa huli, ang dating magkakasama ay magkakahiwalay at magkakadaupang palad na lamang kapag kailangan nila ang balikat ng isa't-isa. Maaari ngang ang kaibigan ay nariyan parin sa paglipas ng panahon ngunit, tulad nga ng aking sinabi, bumabalik lamang ang mga ito kapag kailangan nila ng taong masasandalan.
Maaari ngang "bitter" sa wikang ingles natin maituturing ang pananaw kong ito, ngunit ang lahat ng ito ay base sa aking karanasan lamang.
Tulad nga ng aking isinulat sa itaas, ako ay naging mailap sa mga tao. Naging isang tanong isang sagot ako upang hindi na ko magkaroon ng kaibigang sa huli ay iiwanan at kakalimutan lamang ako. Dito ako nagkaroon ng isang kaibigan na kung saan ay nagpabago ng pananaw kong iyon. Noong una ay ayoko buksan ang pinto ko sa kanya. Puro kasinungalingan lahat ng bagay na aking sinasabi upang hindi niya mahukay ang nakakubli kong sikreto - o mga bagay na nagpapatunay ng aking kamangmangan. Ngunit sa paglipas ng panahon ay naging matalik kaming magkaibigan, at hindi ko na mabawi ang mga kasinungalingang aking nabitawan dahil ayoko masirang mula ang isang pagkakaibigan. Sa paglipas ng panahon, inamin ko rin ang ilang mga bagay na lubha niyang ikinagalit at dahil dito, hindi ko nabawi ang ilan pang mga kasinungalingan. Sinabi ko unti-unti ang mga kasinungalingan, na pinaniniwalaan kong mali sapagkat dapat ay sinabi ko na lamang ito ng isang bugsuan. Dito nasira ang aming pagkakaibigan at ngayon ay mayroon ng pader na naghihiwalay sa aming dalawa. Magkaibigan parin ngunit hindi na matalik at hindi na tulad na dati. Magkaibigan na tipong sa salita na lamang dahil sa lamat ng mga kasinungalingan, na alam kong ako ang may kasalanan. Alam kong hindi niya mababasa ang mensahe kong ito ngunit kahit paulit-ulit ko nang sinabi sa kanya nais ko lamang humingi ng kapatawaran at sana ay isa pang pagkakataon upang malinis ko ang aking pangalan. Nais ko kami muling maging matalik na magkaibigan ngunit sinabi niya na ito ay hindi na mangyayari kailan pa man... At sa huli eto, ako nanaman ang talo, sapagkat kung kailan ako nagkaroon ng tunay na kaibigan, doon naman ako nagkamali ng hakbang - hakbang na muling nagpapatunay ng aking kamangmangan. Kaya't ang maipapayo ko sa inyo, sa lahat ng taong makikilala ninyo, huwag ninyo ikubli ang totoong kayo dahil posibleng ang taong iyon ang isa sa mga kaibigang hindi ninyo kakayaning mawala at kung sakaling magaya kayo sa aking karanasan, tiyak na aabutin ng pag-ulan nyebe sa Pilipinas bago ninyo maibsan ang dwelo ng inyong konsensya.
Sulat para sa kaibigan:
(Pasensya na't sa wikang ingles nakasulat ang liham na ito, ayoko nang baguhin o isalin ang sulat sapagkat ito ang tunay kong nararamdaman noong mga panahong isinulat ko ang liham na ito, ngunit ito ay hindi ko ipinabasa sa aking kaibigan dahil tiyak na iisipin lamang niya na ito ay isa lamang sa maraming "sorry" na aking binitiwan sa kanya; Isinulat ko ito noong kopong kopong, at hanggang ngayon ay nasa drafts ko parin)
Hey what’s up? Obviously I got nothing to do here right now that’s why im writing this message. The reason might be quite apparent.. I just want to say “I’m sorry”.
I’ve been stupid for years regarding our friendship and I’ve been such an idiot in saying all those crappy things just to laud myself. I dunno but I just said those things before to exalt myself and for you not to think any negative things regarding my actions, words, or deeds which I know is not right. I can say that lying is my comfort zone and I hate doing it.. But it did.
Maybe one of the reasons why I said those things two years before was because I envied you. You easily meshed with the people at mcdonalds during your first month and everybody likes you. I always hear my batchmates conversing with each other regarding you and your so-called "superb" characteristics, and I’m always talking to myself “What’s the big ruckus with this person, he’s just tall.. that’s all”. I’m actually irritated at that time because even you don’t do anything against me, the people around me keeps on comparing us. I know it may sound stupid but at least I want to have an edge against you, that’s why when you asked me regarding those things… I lied.
We became good friends, I became more and more inquisitive on things. And I know that you too... that’s why i lied in order for me to explore my curiosity without being questioned and looked at – since I’m a noobie in doing all those craps, and so you are.
As time goes by, you tagged me as your best friend. At that time, I can’t take back all the things that I’ve said to you coz every time I take a crack at it, I feel awkward. I remember when I first admit that I lied… you’re really pissed that’s why I decided that time not to tell you everything. The second time I admit you that I lied, you got mad and it almost triggers to end our friendship. The third time I admit that I lied, you don’t care that much coz you don’t consider me as your best friend anymore (because of other reasons which I know that you know) that’s why recently I decided to tell you everything, thinking and hoping that if I tell you the truth, we can start from the scratch, a real start. Hence, it entraps me even more. Honestly, I’m feeling guilty right now… I dunno what to say, I know sorry is not enough but I can’t do anything besides that.
It’s almost three years… sometimes its bugging me, but im afraid to tell you those things before because I know that I have lied to you a lot of times, and I also think that you don’t deserve to be betrayed that’s why I don’t want to divulge another lie.
Before, I thought we’re coalescent but as time passed by, I’ve seen the gaps and slits which I evade coz im still expecting us to be “best friends” even though I know and see people around you whom you share the same passion and interests, that are more suited and deserving to be called as the best.
I’m not perfect. I know I’m not the best neither the better nor the good. I’m not saying this to clean my name. I just want to say I’m sorry and I really do. After I told you the last piece of the puzzle - or my lies, I really didn’t know what to say or act coz I know that it erased my final chance in regaining the “best” tag. Right now, I don’t know if I still deserve to be your friend, coz im a big fat liar. I don’t want to be rejected anymore just like my previous friends, but I think in this situation I deserve to be rejected.
I know, I cant regain your trust, and I think that is the most important thing in friendship. I just want to say sorry and hope you’ll develop a good friendship with your new friends and strengthen you bond with your highschool friends.
Minsan, ako'y nagtatanto sa aking nakaraan. Bakit ba nangyayari ang mga bagay na ito? Sino nga ba ang may problema, ako ba o sila? Bakit sila lumilisan at bakit kami nagkakalimutan? Dito ko naisip na sadya ata akong hindi maswerte sa pagpili ng mga kaibigan dahil walang tumatagal. Inisip ko na rin na maaaring ugali ko ang may problema kung bakit ako iniiwan ng aking mga itinuturing na kaibigan. Ngunit kung ugali ko ang naging problema, bakit pa nila ko naging kaibigan? Para sa akin, ang kaibigan ay ang taong tatanggap sa iyong buong pagkatao; maging ano ka man, sino ka man, o anong ugali meron ka man, ganyan ang kaibigan. Kaya't kung titignan natin, kung hindi tinanggap ng isang tao ang alin man sa mga bagay na aking nabanggit, malabong mabuo ang isang pagkakaibigan. Dapat ang isang pagkakaibigan ay hindi na umusbong...
Dahil na rin sa aking mga karanasan, naging mailap ako sa mga tao. Hindi na ko naging pala-kaibigan. Dito ko naisip na ang kaibigan ay isang salita lamang na kung saan ay maaaring gamitin sa mga taong nagkakasalamuhaan, ngunit sa dulo ang mga taong ito ay maaaring magkasawaan dahil na rin sa pagdating ng mga bagong kaibigan at sa huli, ang dating magkakasama ay magkakahiwalay at magkakadaupang palad na lamang kapag kailangan nila ang balikat ng isa't-isa. Maaari ngang ang kaibigan ay nariyan parin sa paglipas ng panahon ngunit, tulad nga ng aking sinabi, bumabalik lamang ang mga ito kapag kailangan nila ng taong masasandalan.
Maaari ngang "bitter" sa wikang ingles natin maituturing ang pananaw kong ito, ngunit ang lahat ng ito ay base sa aking karanasan lamang.
Tulad nga ng aking isinulat sa itaas, ako ay naging mailap sa mga tao. Naging isang tanong isang sagot ako upang hindi na ko magkaroon ng kaibigang sa huli ay iiwanan at kakalimutan lamang ako. Dito ako nagkaroon ng isang kaibigan na kung saan ay nagpabago ng pananaw kong iyon. Noong una ay ayoko buksan ang pinto ko sa kanya. Puro kasinungalingan lahat ng bagay na aking sinasabi upang hindi niya mahukay ang nakakubli kong sikreto - o mga bagay na nagpapatunay ng aking kamangmangan. Ngunit sa paglipas ng panahon ay naging matalik kaming magkaibigan, at hindi ko na mabawi ang mga kasinungalingang aking nabitawan dahil ayoko masirang mula ang isang pagkakaibigan. Sa paglipas ng panahon, inamin ko rin ang ilang mga bagay na lubha niyang ikinagalit at dahil dito, hindi ko nabawi ang ilan pang mga kasinungalingan. Sinabi ko unti-unti ang mga kasinungalingan, na pinaniniwalaan kong mali sapagkat dapat ay sinabi ko na lamang ito ng isang bugsuan. Dito nasira ang aming pagkakaibigan at ngayon ay mayroon ng pader na naghihiwalay sa aming dalawa. Magkaibigan parin ngunit hindi na matalik at hindi na tulad na dati. Magkaibigan na tipong sa salita na lamang dahil sa lamat ng mga kasinungalingan, na alam kong ako ang may kasalanan. Alam kong hindi niya mababasa ang mensahe kong ito ngunit kahit paulit-ulit ko nang sinabi sa kanya nais ko lamang humingi ng kapatawaran at sana ay isa pang pagkakataon upang malinis ko ang aking pangalan. Nais ko kami muling maging matalik na magkaibigan ngunit sinabi niya na ito ay hindi na mangyayari kailan pa man... At sa huli eto, ako nanaman ang talo, sapagkat kung kailan ako nagkaroon ng tunay na kaibigan, doon naman ako nagkamali ng hakbang - hakbang na muling nagpapatunay ng aking kamangmangan. Kaya't ang maipapayo ko sa inyo, sa lahat ng taong makikilala ninyo, huwag ninyo ikubli ang totoong kayo dahil posibleng ang taong iyon ang isa sa mga kaibigang hindi ninyo kakayaning mawala at kung sakaling magaya kayo sa aking karanasan, tiyak na aabutin ng pag-ulan nyebe sa Pilipinas bago ninyo maibsan ang dwelo ng inyong konsensya.
Sulat para sa kaibigan:
(Pasensya na't sa wikang ingles nakasulat ang liham na ito, ayoko nang baguhin o isalin ang sulat sapagkat ito ang tunay kong nararamdaman noong mga panahong isinulat ko ang liham na ito, ngunit ito ay hindi ko ipinabasa sa aking kaibigan dahil tiyak na iisipin lamang niya na ito ay isa lamang sa maraming "sorry" na aking binitiwan sa kanya; Isinulat ko ito noong kopong kopong, at hanggang ngayon ay nasa drafts ko parin)
Hey what’s up? Obviously I got nothing to do here right now that’s why im writing this message. The reason might be quite apparent.. I just want to say “I’m sorry”.
I’ve been stupid for years regarding our friendship and I’ve been such an idiot in saying all those crappy things just to laud myself. I dunno but I just said those things before to exalt myself and for you not to think any negative things regarding my actions, words, or deeds which I know is not right. I can say that lying is my comfort zone and I hate doing it.. But it did.
Maybe one of the reasons why I said those things two years before was because I envied you. You easily meshed with the people at mcdonalds during your first month and everybody likes you. I always hear my batchmates conversing with each other regarding you and your so-called "superb" characteristics, and I’m always talking to myself “What’s the big ruckus with this person, he’s just tall.. that’s all”. I’m actually irritated at that time because even you don’t do anything against me, the people around me keeps on comparing us. I know it may sound stupid but at least I want to have an edge against you, that’s why when you asked me regarding those things… I lied.
We became good friends, I became more and more inquisitive on things. And I know that you too... that’s why i lied in order for me to explore my curiosity without being questioned and looked at – since I’m a noobie in doing all those craps, and so you are.
As time goes by, you tagged me as your best friend. At that time, I can’t take back all the things that I’ve said to you coz every time I take a crack at it, I feel awkward. I remember when I first admit that I lied… you’re really pissed that’s why I decided that time not to tell you everything. The second time I admit you that I lied, you got mad and it almost triggers to end our friendship. The third time I admit that I lied, you don’t care that much coz you don’t consider me as your best friend anymore (because of other reasons which I know that you know) that’s why recently I decided to tell you everything, thinking and hoping that if I tell you the truth, we can start from the scratch, a real start. Hence, it entraps me even more. Honestly, I’m feeling guilty right now… I dunno what to say, I know sorry is not enough but I can’t do anything besides that.
It’s almost three years… sometimes its bugging me, but im afraid to tell you those things before because I know that I have lied to you a lot of times, and I also think that you don’t deserve to be betrayed that’s why I don’t want to divulge another lie.
Before, I thought we’re coalescent but as time passed by, I’ve seen the gaps and slits which I evade coz im still expecting us to be “best friends” even though I know and see people around you whom you share the same passion and interests, that are more suited and deserving to be called as the best.
I’m not perfect. I know I’m not the best neither the better nor the good. I’m not saying this to clean my name. I just want to say I’m sorry and I really do. After I told you the last piece of the puzzle - or my lies, I really didn’t know what to say or act coz I know that it erased my final chance in regaining the “best” tag. Right now, I don’t know if I still deserve to be your friend, coz im a big fat liar. I don’t want to be rejected anymore just like my previous friends, but I think in this situation I deserve to be rejected.
I know, I cant regain your trust, and I think that is the most important thing in friendship. I just want to say sorry and hope you’ll develop a good friendship with your new friends and strengthen you bond with your highschool friends.
